10 Wonderen van moeder Natuur (Natuurfenomenen)

In het nieuws gaat het meestal over de verwoestende kracht van de natuur: orkanen, aardbevingen en overstromingen. De natuur lijkt soms wel een vijand.

Maar onze planeet is ook een kunstenaar. Soms creëert ze fenomenen die zo bizar of mooi zijn, dat het lijkt alsof ze uit een fantasy-film komen. Dit zijn 10 natuurwonderen die bewijzen dat de werkelijkheid vaak vreemder (en mooier) is dan fictie.

10. De Roze en Witte Terrassen (Nieuw-Zeeland)

Ooit waren dit de “achtste wereldwonderen”. In Nieuw-Zeeland lagen de Otukapuarangi (Roze) en Te Tarata (Witte) terrassen. Dit waren enorme trappen van silica-gesteente waar thermaal water overheen stroomde, wat zorgde voor prachtige natuurlijke baden in surrealistische kleuren.

Helaas spreek ik in de verleden tijd. In 1886 barstte de vulkaan Mount Tarawera uit en bedolf dit meesterwerk onder een dikke laag as en modder. Lange tijd dacht men dat ze compleet vernietigd waren, maar recente sonar-onderzoeken suggereren dat delen ervan nog steeds diep onder het meer liggen, wachtend om herontdekt te worden.

9. Pannenkoekenijs

Je loopt langs een rivier en ziet plotseling een perfect ronde schijf ijs die langzaam ronddraait in het water. Aliens? Nee, fysica.

IJscirkels ontstaan in langzaam stromend water in koude klimaten (zoals Scandinavië of Canada). Een stroming breekt een stuk ijs af en begint het rond te draaien. Door het constante draaien en schuren tegen het omringende ijs worden de randen perfect rond geslepen. Het is in feite een natuurlijke draaischijf. Soms kunnen deze schijven wel honderden meters groot worden!

8. Rood Tij (Algenbloei)

Het lijkt op een Bijbelse plaag: de zee die verandert in bloed. Dit fenomeen, bekend als Red Tide, wordt veroorzaakt door een explosie van algen (fytoplankton).

Als de omstandigheden perfect zijn (warm water, veel voedingsstoffen), vermenigvuldigen deze algen zich razendsnel en kleuren het water roestbruin of bloedrood. Helaas is het niet alleen een cosmetisch probleem; sommige van deze algen produceren gifstoffen die dodelijk kunnen zijn voor vissen, vogels en zelfs gevaarlijk voor mensen die de dampen inademen. En ja, wij mensen helpen een handje mee door meststoffen in zee te dumpen waar die algen heerlijk op groeien.

7. Zuilen van Basalt (Giant’s Causeway)

Als je de Giant’s Causeway in Noord-Ierland ziet, zou je zweren dat reuzen hier een bestrating hebben aangelegd. Duizenden perfecte zeshoekige pilaren staan strak naast elkaar.

Toch kwam hier geen hamer aan te pas. Het ontstaat wanneer lava extreem snel afkoelt en krimpt. Door de spanning breekt het gesteente in regelmatige geometrische patronen, net zoals opdrogende modder in de zon barst. Moeder Natuur blijkt een uitstekende wiskundige te zijn.

6. Bijzonnen (Sun Dogs)

Soms kijk je naar de lucht en lijkt het alsof er drie zonnen aan de hemel staan. Dit fenomeen heet officieel een parhelium, maar staat beter bekend als “bijzonnen” of in het Engels “sun dogs”.

Het gebeurt wanneer de zon laag staat en het licht door zeshoekige ijskristallen in hoge wolken schijnt. Deze kristallen werken als prisma’s en buigen het licht om, waardoor je links en rechts van de echte zon twee heldere vlekken (en soms een regenboog-achtige halo) ziet. In de oudheid werd dit vaak gezien als een voorteken van naderend onheil (of juist geluk, afhankelijk van wie je het vroeg).

5. Moeraki Boulders

Op een strand in Nieuw-Zeeland liggen tientallen gigantische, bijna perfect ronde stenen bollen. Sommige zijn opengebarsten en lijken op draaieneieren, andere zijn nog heel en bedekt met een patroon dat op een schildpadschild lijkt.

De Maori geloofden dat het de restanten waren van palingmanden die aanspoelden na een scheepsramp van de goden. Geologen weten nu dat ze zo’n 60 miljoen jaar geleden op de zeebodem zijn gevormd, laagje voor laagje rondom een kern, net zoals een parel in een oester groeit. Door erosie van de kustlijn zijn ze nu zichtbaar geworden op het strand.

4. Penitentes

Op grote hoogtes in de Andes kom je soms velden tegen vol vreemde, scherpe ijssperen die allemaal richting de zon wijzen. Ze kunnen variëren van een paar centimeter tot wel vijf meter hoog!

Ze worden Penitentes genoemd omdat ze lijken op een processie van monniken met puntmutsen die boete doen. Dit fenomeen ontstaat in droge, koude lucht waar sneeuw niet smelt (in water verandert), maar sublimeert (direct verdampt). De zon brandt kuilen in de sneeuw, die steeds dieper worden totdat deze bizarre stekels overblijven. Charles Darwin was de eerste die ze wetenschappelijk beschreef in 1839.

3. Lichtzuilen (Light Pillars)

Op extreem koude nachten kan het lijken alsof steden worden verlicht door lasers uit de ruimte. Boven straatlantaarns en andere lichtbronnen verschijnen verticale zuilen van licht die recht omhoog schieten.

Net als bij de bijzonnen (nummer 6) zijn ijskristallen de schuldige. In dit geval zweven platte ijskristallen horizontaal in de lucht, als miljoenen kleine spiegeltjes. Ze reflecteren het licht van de lampen eronder rechtstreeks naar jouw oog. Het resultaat is een magisch bos van licht.

2. Catatumbo Bliksem (De Eeuwige Storm)

In Venezuela, waar de rivier de Catatumbo uitmondt in het meer van Maracaibo, onweert het. En niet zo’n beetje ook. Gemiddeld 160 tot 260 dagen per jaar, tot wel 10 uur per nacht, wordt de lucht hier verlicht door duizenden bliksemflitsen.

Vroeger dacht men dat methaangas uit de moerassen de oorzaak was, of uranium in de bodem. Tegenwoordig weten we dat het vooral komt door de unieke ligging: winden van de Caribische Zee botsen hier tegen de Andes-bergen, wat zorgt voor de perfecte storm-cocktail. De “Vuurtoren van Maracaibo” is zo fel en constant dat zeelieden het eeuwenlang gebruikten om te navigeren.

1. De Kristallengrot (Cave of the Crystals)

Diep onder de grond in Mexico, in de Naica-mijn, ligt een grot die eruitziet als het fort van Superman. Hier vind je de grootste kristallen ter wereld: gigantische balken van gips die tot wel 12 meter lang en 55 ton zwaar zijn.

Ze konden zo groot worden omdat de grot honderdduizenden jaren lang gevuld was met heet, mineraalrijk water van constant 58 graden Celsius. Pas toen mijnwerkers het water wegpompten, werd deze wonderwereld zichtbaar. Helaas is het er levensgevaarlijk: door de hitte en de luchtvochtigheid van 100% kun je er zonder speciaal pak maar een paar minuten overleven. Inmiddels is de grot weer ondergelopen om de kristallen te beschermen, waardoor het weer een verborgen wonder is geworden.