Staal is een essentiële grondstof in de moderne beschaving. Wolkenkrabbers, bruggen, auto’s, schepen, windturbines: alles is gemaakt van deze ijzerlegering. In 2024 produceerde de wereld bijna 1,9 miljard ton ruw staal. Eén land domineert die productie zo volledig dat het meer produceert dan alle andere landen samen. Dit zijn de tien grootste staalproducenten ter wereld.
1. China (1.005 miljoen ton)
China produceert meer dan de helft van alle staal ter wereld. In 2024 produceerde het land 1.005 miljoen ton, een lichte daling van 2,7% ten opzichte van 2023 door verminderde binnenlandse vraag en overheidslimieten.
Om de dominantie in perspectief te plaatsen: China Baowu Group, ’s werelds grootste staalproducent, produceerde in 2024 alleen al 130 miljoen ton. Dat is meer dan vrijwel elk ander land als geheel.
China’s staalindustrie groeide van bijna niets in de jaren ’50 naar werelddominantie voor de eeuwwisseling. Overheidsplanning, massale infrastructuurprojecten en exportgerichte beleid maakten het verschil. In 2020 was China het eerste land dat meer dan een miljard ton staal produceerde in één jaar.
2. India (149 miljoen ton)
De op een na grootste producent en de snelst groeiende. India produceerde in 2024 bijna 150 miljoen ton staal, een stijging van ruim 6% ten opzichte van 2023 en bijna 68% meer dan tien jaar geleden.
De Indiase overheid heeft ambitieuze plannen: 300 miljoen ton productiecapaciteit tegen 2030, 500 miljoen ton tegen 2047. Het land heeft overvloedige ijzerertserves, wat het minder afhankelijk maakt van import. De staalindustrie is goed voor 2% van het BBP en geeft direct werk aan meer dan 600.000 mensen.
Tata Steel Group, India’s grootste producent, produceerde in 2024 meer dan 31 miljoen ton en is daarmee een van de tien grootste staalproducenten ter wereld.
3. Japan (84 miljoen ton)
Ooit de grootste staalproducent buiten de VS, nu gestabiliseerd op ongeveer 84 miljoen ton per jaar. Japan focust op hoogwaardige specialistische staalsoorten voor de auto-industrie, machinebouw en scheepsbouw.
Nippon Steel, Japan’s grootste producent, heeft gepleit voor antidumpingmaatregelen tegen goedkoop Chinees staal dat de winstmarges onder druk zet. Japan’s productie daalde in 2024 met 3,5%, onderdeel van een bredere trend van de afgelopen tien jaar waarbij de productie met ongeveer 24% is gedaald.
4. Verenigde Staten (79,5 miljoen ton)
De Amerikaanse staalindustrie produceert ongeveer 80 miljoen ton per jaar, een bescheiden hoeveelheid voor ’s werelds grootste economie. De productie daalde in 2024 met 2,4%.
De VS importeert veel staal, wat regelmatig leidt tot handelsconflicten en importtarieven. Infrastructuurprojecten en hernieuwbare energie (windturbines vereisen veel staal) ondersteunen de binnenlandse vraag. De industrie transformeert richting elektrische boogovens die schroot recyclen, een schonere methode dan traditionele hoogovens.
5. Rusland (71 miljoen ton)
Rusland produceerde in 2024 ongeveer 71 miljoen ton staal, een daling van 6,6% ten opzichte van 2023. Westerse sancties naar aanleiding van de oorlog in Oekraïne hebben de export bemoeilijkt, maar de binnenlandse vraag en export naar niet-westerse landen houden de industrie draaiende.
Rusland heeft overvloedige grondstoffen: ijzererts, kolen, energie. De staalproductie is over de afgelopen tien jaar redelijk stabiel gebleven ondanks geopolitieke turbulentie.
6. Zuid-Korea (64 miljoen ton)
Een staalgrootmacht gezien de grootte van het land. Zuid-Korea produceerde in 2024 ongeveer 64 miljoen ton, een daling van 4,6%.
POSCO, ’s werelds zesde grootste staalproducent, is gevestigd in Zuid-Korea. De industrie levert aan de scheepsbouw (Hyundai Heavy Industries), auto-industrie (Hyundai, Kia) en elektronica. De focus ligt op hoogwaardige producten voor geavanceerde toepassingen.
7. Duitsland (37 miljoen ton)
De industriële motor van Europa produceert ongeveer 37 miljoen ton staal per jaar. Duitsland focust op gespecialiseerde hoogwaardige staalsoorten voor de auto-industrie, machinebouw en luchtvaart.
De Duitse staalindustrie staat onder druk door hoge energiekosten en concurrentie uit Azië. Er wordt zwaar geïnvesteerd in “groen staal” geproduceerd met waterstof in plaats van kolen. ThyssenKrupp en Salzgitter leiden deze transitie.
8. Turkije (37 miljoen ton)
Turkije produceerde in 2024 bijna 37 miljoen ton staal, waarmee het de achtste positie wereldwijd inneemt. De groei was 9,4% ten opzichte van 2023.
Opvallend: Turkije produceert het grootste deel van zijn staal via elektrische boogovens die schroot recyclen, niet via traditionele hoogovens. Het land importeert massaal schroot en exporteert staalproducten naar meer dan 190 landen. De verwachting is dat de productie in 2026 de 40 miljoen ton overstijgt.
9. Brazilië (34 miljoen ton)
Brazilië produceerde in 2024 ongeveer 34 miljoen ton staal, een stijging van ongeveer 5%. Het land heeft enorme ijzerertsreserves (Vale is een van de grootste mijnbouwbedrijven ter wereld) en exporteert zowel erts als staalproducten.
De Braziliaanse staalindustrie levert aan de bouw, auto-industrie en olie- en gassector. Het land profiteert van goedkope waterkracht voor energievoorziening.
10. Iran (31 miljoen ton)
Ondanks zware internationale sancties produceerde Iran in 2024 ruim 31 miljoen ton staal. De productie steeg met meer dan 16% ten opzichte van het jaar ervoor.
De Iraanse overheid ziet staalproductie als strategische prioriteit voor binnenlandse infrastructuur en regionale handel. Het land exporteert naar buurlanden die de sancties negeren. De groei toont de veerkracht van de industrie ondanks geopolitieke druk.
Trends en vooruitzichten
- De wereldwijde staalproductie was in 2025 iets lager dan in 2024: 1.849 miljoen ton versus 1.883 miljoen ton. Chinese productie daalde, terwijl India, Turkije en Iran groeiden.
- Decarbonisatie is de grote uitdaging. Staalproductie is verantwoordelijk voor ongeveer 7% van de wereldwijde CO2-uitstoot. “Groen staal” geproduceerd met waterstof in plaats van kolen is technisch mogelijk, maar nog niet economisch rendabel op grote schaal. Europa loopt voorop met investeringen, maar Azië domineert de productie.
- De geopolitieke spanningen rond staal nemen toe. China’s overproductie drukt wereldwijde prijzen, wat leidt tot handelsconflicten en importtarieven. Rusland zoekt nieuwe afzetmarkten nu westerse landen importeren beperken. En iedereen vecht om toegang tot grondstoffen.
