Je hebt maar één kans voor een eerste indruk. Dat geldt voor dates, maar zeker voor albums. Een goede opener is als een voet tussen de deur: hij trapt hem open, sleurt je naar binnen en laat je niet meer los.
Soms is het een explosie, soms een fluistering die langzaam ontploft. Maar één ding hebben deze tracks gemeen: zodra je ze hoort, weet je dat er iets bijzonders gaat gebeuren. Dit zijn de 10 beste startschoten uit de muziekgeschiedenis.
10. Nirvana – Smells Like Teen Spirit (Nevermind, 1991)
Vier akkoorden. Meer had Kurt Cobain niet nodig om de glimmende popmuziek van de jaren ’80 om zeep te helpen.
Zodra die drums inkicken, ruik je het tienerzweet en de rebellie. Het maakte van Nirvana tegen wil en dank de stem van een generatie.
9. The Beatles – Come Together (Abbey Road, 1969)
Die baslijn, het fluisterende “Shoot me”. Dit is The Beatles op hun aller-coolst en donkerst. Terwijl de band op het punt stond uit elkaar te vallen, leverden ze met deze opener van Abbey Road nog even een masterclass in groove af.
Lennon schreef het oorspronkelijk als campagnelied voor een politicus, maar het werd een tijdloos anthem. Het zet direct de toon voor een plaat die aanvoelt als een perfect afscheid.
8. Guns N’ Roses – Welcome to the Jungle (Appetite for Destruction, 1987)
Die gierende gitaar van Slash die klinkt als een politiesirene in een slechte buurt. En dan die gil van Axl Rose. “You’re in the jungle, baby!”
Het liet de wereld kennismaken met de smerige en gevaarlijke kant van Los Angeles. Rauw, agressief en strak van de adrenaline.
7. Pink Floyd – Speak to Me / Breathe (The Dark Side of the Moon, 1973)
Geen enkele opener bouwt de spanning zo briljant op. Eerst hoor je een hartslag. Dan stemmen. Een kassa. Gekkenhuis. En dan… totale rust en die lome gitaar van Breathe.
Pink Floyd opent hun meesterwerk niet met een knal, maar met een trip. Zet je koptelefoon op, sluit je ogen en je bent voor de komende 43 minuten vertrokken naar een andere planeet.
6. The Rolling Stones – Gimme Shelter (Let It Bleed, 1969)
De jaren ’60 waren voorbij en de droom was dood. Dat hoor je in elke noot van deze opener. Die onheilspellende gitaar en de stem van Mick Jagger die klinkt alsof de wereld vergaat.
Maar de echte ster? Achtergrondzangeres Merry Clayton die haar stembanden letterlijk aan gort schreeuwt: “Rape, murder!” Het is de soundtrack van een naderende apocalyps.
5. David Bowie – Five Years (The Rise and Fall of Ziggy Stardust, 1972)
De aarde vergaat over vijf jaar en David Bowie staat op het marktplein om het te vertellen. Five Years is de perfecte, theatrale entree voor zijn alter ego Ziggy Stardust.
Het begint als een rustige wals, maar zwelt langzaam aan tot pure paniek en wanhoop. Het is groots, meeslepend en emotioneel. Een nummer dat je bij je nekvel grijpt en je dwingt om te luisteren naar het einde van de wereld.
4. Radiohead – Airbag (OK Computer, 1997)
Een drumbeat die klinkt alsof hij door een computer is opgevreten en weer uitgespuugd. Radiohead nam met OK Computer afscheid van de standaard gitaarrock en omarmde de kille, digitale toekomst.
Het nummer gaat over wedergeboorte na een auto-ongeluk, en dat is precies wat het album voor de band deed. Een beklemmende mix van mens en machine die liet horen dat rockmuziek voorgoed veranderd was.
3. The Doors – Break On Through (To the Other Side) (The Doors, 1967)
Geen lang intro, geen gedoe. Jim Morrison trapt de deur in en sleurt je mee naar “the other side”.
In minder dan drie minuten mixt de band rock, jazz en pure poëzie op hun debuutalbum. Het klinkt haastig, alsof ze geen tijd te verliezen hebben.
2. Led Zeppelin – Whole Lotta Love (Led Zeppelin II, 1969)
Jimmy Page zet de versterker op 11 en Robert Plant kreunt de longen uit zijn lijf.
Whole Lotta Love is het moment dat stadiumrock werd uitgevonden. Hard, zweterig en met die bizarre midden-sectie vol echo’s en geluidseffecten die je speakers testen.
1. The Clash – London Calling (London Calling, 1979)
Een dreunende bas en dan Joe Strummer die snauwt dat Londen verzuipt en de wereld in brand staat. De toon is gezet.
London Calling combineert woede met een onweerstaanbare melodie en een apocalyptische sfeer. Aan het eind hoor je zelfs een SOS in morsecode wegsterven. Dringender en iconischer dan dit wordt het niet.
1 reactie
Queen – Bohemian rhapsody???