10 Weetjes over Aokigahara: het Japanse zelfmoordbos

Het Aokigaharabos ligt in Japan aan de voet van het Fuji-gebergte. Het wordt ook wel het zelfmoordbos genoemd doordat hier jaarlijks een groot aantal zelfmoorden plaatsvindt. De zelfmoorden lijken vaak geïnspireerd op de zelfdoding van twee geliefden uit de roman Kuroi Jukai (De zwarte bomenzee). De doodse stilte, het verlaten landschap en de onheilspellende sfeer lijken als een magneet te werken op mensen die hun leven niet meer de moeite waard vinden.

In 2002 werden er in het Aokigaharabos 78 lichamen gevonden! Een zeer mysterieuze en vaak gevreesde plek in Japan.

10. Het begin

Er waren altijd al incidentele gevallen van zelfdoding in het bos, maar na 1950 begon een verontrustende stijging. Het aantal nam explosief toe nadat de schrijver Seicho Matsumoto zijn boek Kuroi Kaiju (Zwarte bomenzee) publiceerde in 1960. Het verhaal eindigde met twee geliefden die zelfmoord pleegden in het Aokigaharabos. In 1993 schreef Wataru Tsurumui de bestseller De complete zelfmoordhandleiding, waarin hij het bos expliciet presenteerde als de ideale plaats om te sterven.

9. De Ubasute-legende

Oude legendes beweren dat Aokigahara vroeger gebruikt werd voor ubasute. Bij dit gebruik werden oudere dorpelingen en zieke familieleden volgens de legende achtergelaten in het bos wanneer er hongersnood was. Zo waren er minder monden te voeden. Men gelooft dat de geesten van degenen die daar eenzaam overleden, nog steeds voortleven in de bomen van Aokigahara en de levenden de diepte in proberen te trekken.

8. Rondwarende geesten

Volgens de Japanse mythologie dwalen de yurei rond door het Aokigaharabos. De yurei zijn geesten die volgens de Japanners de vorm kunnen aannemen van een bleke vrouw met lang zwart haar in een witte japon. Het zouden de rusteloze zielen zijn van hen die door zelfmoord uit het leven zijn gestapt en daardoor nooit verenigd kunnen worden met hun voorouders.

7. Waarschuwingen

Aokigahara is een publiek bos dat niet volledig kan worden afgesloten. Om toch een verschil te maken, heeft de Japanse overheid bij de ingangen borden geplaatst met teksten zoals: Denk aan je familie! en Praat eerst met de politie voor je jezelf van het leven berooft!. De overheid hoopt zo wanhopige mensen op het laatste moment te ontmoedigen.

6. Menselijke aasgieren

Triest maar waar: er zijn mensen die in het bos op zoek gaan naar waardevolle bezittingen die slachtoffers soms nog bij zich dragen. Sommige van deze aasgieren wachten zelfs in het bos tot iemand tot de daad overgaat, om vervolgens de spullen direct te roven voordat de boswachters of de politie het lijk kunnen vinden.

5. De boswachters

Het zijn de boswachters die de zware taak hebben om de lichamen uit het bos te verwijderen. Naast het praktische werk zijn er ook spirituele procedures. De lijken worden naar een kamer in het politiebureau gebracht, waar de boswachters soms zelfs moeten loten wie er bij de overledene overnacht. Volgens een oud bijgeloof mag een overledene namelijk nooit alleen gelaten worden, anders zal zijn rusteloze geest de hele nacht schreeuwen.

4. Alle rangen en standen

Aanvankelijk werd gedacht dat vooral salarymen (kantoormedewerkers onder hoge druk) naar het bos trokken. Al snel bleek dat mensen van alle achtergronden de weg naar Aokigahara vinden. Van terminaal zieken tot jongeren die met depressies kampen of mensen die een groot verlies niet kunnen verwerken; de tragiek treft alle lagen van de Japanse bevolking.

3. Geliefde locatie voor films en series

Door de duistere reputatie is het bos een populaire locatie voor filmmakers. Films zoals The Forest (2016) en The Sea of Trees (2015) spelen zich hier af. Ook in computergames en manga-strips wordt de mysterieuze en onheilspellende sfeer van Aokigahara vaak gebruikt om een gevoel van horror of tragiek over te brengen.

2. Op één na de plek met de meeste zelfdodingen

Wereldwijd heeft alleen de Golden Gate Bridge in San Francisco meer zelfdodingen op haar naam staan. Aokigahara staat daarmee op de tweede plaats in de wereld. Schattingen geven aan dat er door de jaren heen al ruim 500 mensen hun leven hebben beëindigd in dit dichte bomenveld.

1. Het exacte aantal zelfmoorden is onbekend

De overheid maakt tegenwoordig geen officiële jaarcijfers meer bekend om te voorkomen dat de plek nog meer mensen aantrekt. Door de ruige natuur en de dikke laag vulkanisch gesteente, waardoor kompassen en GPS-apparatuur vaak niet werken, worden veel lichamen nooit gevonden. Medewerkers schatten dat er jaarlijks nog steeds tientallen slachtoffers vallen, maar het werkelijke aantal blijft een macaber mysterie.