Sommige van de grootste popsterren ter wereld worstelen met de ballast van hun eigen roem. Om te testen of hun talent ook zonder marketingmachine nog impact had, of om simpelweg te ontsnappen aan contractuele wurgconstructies, doken deze muzikanten onder achter een anoniem pseudoniem.
1. Paul McCartney – Percy ‘Thrills’ Thrillington
Na de breuk van The Beatles wilde Paul McCartney bewijzen dat zijn muzikale arrangementen ook zonder zijn bekendheid overeind bleven. In 1977 verscheen het album *Thrillington*, een instrumentale bigband-versie van zijn eerdere plaat Ram. McCartney verzon hiervoor de identiteit van Percy ‘Thrills’ Thrillington.
Hij ging ver in zijn poging om het publiek te misleiden en plaatste zelfs krantenadvertenties om concerten van de denkbeeldige Percy te promoten. Hoewel de muziekpers al snel vermoedens kreeg, hield McCartney de grap vol. Het grote publiek negeerde de plaat destijds overigens volledig.
2. Prince – Alexander Nevermind
In 1984 schreef Prince het nummer Manic Monday. In plaats van het zelf uit te brengen, gaf hij de track anoniem door aan de popgroep The Bangles onder de valse naam Alexander Nevermind.
Prince wilde specifiek zien of de song puur op eigen kracht de hitlijsten kon bestormen, zonder de invloed van zijn sterrenstatus. Het experiment slaagde glansrijk. De single groeide wereldwijd uit tot een gigantische hit.
3. Taylor Swift – Nils Sjöberg
In 2016 schreeft Taylor Swift samen met Calvin Harris de dancetrack This Is What You Came For. Om alle media-aandacht rondom haar persoon te omzeilen gebruikte ze de naam Nils Sjöberg.
Rihanna zong het nummer in en de single groeide direct uit tot een van de grootste zomerhits van dat jaar. Vrijwel niemand in de muziekindustrie had in de gaten dat de Amerikaanse popkoningin achter de melodie zat. Na een paar maanden lekte haar werkelijke identiteit alsnog uit.
4. Green Day – The Network
Vlak voordat Green Day in 2004 hun comeback-album American Idiot uitbracht, verscheen er een obscure new wave-band genaamd The Network. De bandleden droegen maskers, spraken met een nep-accent en lieten zich in interviews uiterst negatief uit over Green Day zelf. Fans herkenden de stem van frontman Billie Joe Armstrong echter vrijwel direct. Hoewel de band de hoax jarenlang volhield, bekenden ze de vermomming later openlijk.
5. Garth Brooks – Chris Gaines
In 1999 was Garth Brooks de koning van de Amerikaanse countrymuziek. Hij besloot een zijproject te starten en transformeerde zichzelf via pruiken en make-up in de fictieve Australische rockmuzikant Chris Gaines. Hij bracht zelfs een compleet pop-rockalbum uit onder deze alternatieve identiteit.
Brooks wilde bewijzen dat hij ook buiten de countrywereld als popartiest serieus genomen kon worden. Het experiment liep uit op een mislukking. Het publiek vond de visuele metamorfose lachwekkend en de verkoopcijfers vielen zwaar tegen, waardoor Gaines snel weer verdween.
6. John Lennon – Dr. Winston O’Boogie
Dr. Winston O’Boogie is waarschijnlijk het leukste pseudoniem dat John Lennon ooit gebruikte. Hij dook halverwege de jaren zeventig in deze rol, precies tijdens zijn beruchte ‘Lost Weekend’. De naam was een knipoog naar zijn officiële geboortenaam (John Winston Ono Lennon) gecombineerd met zijn liefde voor swingende rhythm-and-blues.
Onder dit alter ego zong en speelde hij bijvoorbeeld mee op Elton Johns cover van Lucy in the Sky with Diamonds. Op zijn eigen platen varieerde hij er ook vrolijk op los met namen als Dr. Winston O’Reggae. Zelfs gitarist Earl Slick bracht later nog een nummer uit als eerbetoon aan deze muzikale dokter.
7. Paul McCartney – The Fireman
Tussen 1993 en 2008 verschenen er plotseling verschillende experimentele, elektronische ambient-albums van een act genaamd The Fireman. Achter dit project schoor Paul McCartney, die hiervoor samenwerkte met producer Youth. De platen werden bewust uitgebracht zonder enige marketing rondom McCartneys naam.
McCartney wilde de vrijheid hebben om te falen en te experimenteren met soundscapes, zonder dat critici direct de vergelijking met Yesterday zouden trekken.
8. David Bowie – Arnold Corns
Vlak voordat David Bowie wereldwijd doorbrak met zijn buitenaardse alter ego Ziggy Stardust, richtte hij in 1971 de band Arnold Corns op. Hij bracht onder deze naam een vroege versie uit van de klassieker Moonage Daydream. Bowie vermeed zijn eigen naam op de hoes om de reacties van het publiek op deze nieuwe, theatrale glamrock-sound puur te peilen.
De band diende als een geheime generale repetitie voor het legendarische album dat een jaar later zou volgen. Hoewel het project destijds commercieel weinig deed, is het historisch gezien het moment waarop Bowie de blauwdruk voor zijn grootste succes legde.
9. Thom Yorke – White Labels
Radiohead-frontman Thom Yorke duikt regelmatig onaangekondigd onder in de underground dancescene. Samen met de mysterieuze producer Burial bracht hij tracks uit op zogeheten ‘white labels‘: blanco vinylplaten zonder artiestennaam of hoesontwerp, die exclusief aan obscure platenzaken werden geleverd.
Yorke wilde dat de muziek puur op de dansvloer beoordeeld werd, los van zijn status als rockicoon. De platen veroorzaakten een enorme run onder dj’s die geen idee hadden dat ze een van de grootste rocksterren ter wereld aan het draaien waren.
10. Neil Young – Bernard Shakey
Neil Young gebruikt al sinds de jaren zeventig het pseudoniem Bernard Shakey wanneer hij projecten buiten zijn reguliere songwriters-keurslijf om wil publiceren. Hoewel de naam vooral opduikt bij zijn rauwe film- en regiewerk, gebruikt hij deze tweede identiteit ook om cultprojecten bewust te scheiden van zijn legendarische folkrock-imago.
Voor Young werkt het pseudoniem als een creatief schild. Onder de vlag van Bernard Shakey kan hij een grillige, experimentele kunstenaar zijn. Hij hoeft zo geen verantwoording af te leggen aan de platenmaatschappij of aan fans die hopen op een herhaling van *Heart of Gold*.
De stem zonder het gezicht
Muzikale genialiteit raakt soms overschaduwd door de wetten van de commercie. Deze tien artiesten lieten zien dat de drang om pure, onbevooroordeelde muziek te maken het uiteindelijk wint van het succes. Een valse naam bleek voor hen het ultieme gereedschap om de oprechtheid van hun eigen talent te testen.
