De Engelse rockband Muse heeft heel geduldig een veelzijdig oeuvre opgebouwd. Met een verkoop van inmiddels 30 miljoen platen zijn ze een van de meest succesvolle rockbands ter wereld. Elk album van Muse heeft weer een andere insteek waarbij symfonische rock wordt gecombineerd met elektronische muziek en zelfs elementen uit de klassieke wereld.
De band, bestaande uit Matthew Bellamy, Dominic Howard en Christopher Wolstenholme, staat bekend om hun “extravagante liveshows” en hun vermogen om complexe thema’s zoals politiek, technologie en het universum te vertalen naar meeslepende muziek. Wat zijn de tien klassiekers van Muse die elke muziekliefhebber gehoord moet hebben?
10. Map of the Problematique
Map of the Problematique van het album Black Holes and Revelations uit 2006 is duidelijk beïnvloed door dansmuziek en synthesizers uit de jaren 80. Muse weet dit op karakteristieke wijze eigen te maken waarbij drummer Dominic Howard een glansrol speelt met een strakke, bijna machinale beat.
Het nummer gaat over de “complexe problemen” die de mensheid in de toekomst zal tegenkomen en de eenzaamheid die daarbij komt kijken. De titel is een verwijzing naar een concept van de Club van Rome over de uitdagingen van de wereld. Het nummer was daarom geknipt voor gebruik in de trailer van de pessimistische sciencefictionfilm Children of Men. De zwevende gitaarklanken, die bijna als toetsen klinken, maken dit een van de meest atmosferische tracks van de band.
9. Madness
Met het nummer Madness van het album The 2nd Law uit 2012 sloeg Muse een nieuwe weg in. Het liedje heeft een minimalistische opbouw met een elektronische baslijn die duidelijk beïnvloed is door “dubstep en moderne popmuziek”. Matthew Bellamy laat hier zijn enorme vocale bereik horen, beginnend bij een zachte bariton en eindigend in een krachtige uithaal.
Zelfs Chris Martin van Coldplay noemde dit ooit het beste nummer dat Muse ooit heeft geschreven. Het nummer gaat over een ruzie in een relatie en het besef dat liefde soms overweldigend en verwarrend kan zijn. De gitaarsolo aan het einde brengt de klassieke Muse-energie terug in een verder heel modern klinkend nummer. Het werd een enorme radiohit die de band bij een nog breder publiek introduceerde en bewees dat ze “muzikaal onvoorspelbaar” blijven.
8. Stockholm Syndrome
De eerste single van het derde album Absolution uit 2003 laat de gitaren flink scheuren. Op Stockholm Syndrome is de invloed van Queen op Muse heel goed te horen, bijvoorbeeld in de harmonieën tijdens het rustmoment midden in het nummer. Het is een van de zwaarste nummers van de band en is nog steeds een “vast onderdeel” van hun liveoptredens.
Het onderwerp van het liedje is het psychologische fenomeen waarbij gijzelaars beginnen te sympathiseren met hun gijzelnemers. Muse zingt het nummer op tegendraadse wijze vanuit het perspectief van de gijzelnemer, wat voor een onheilspellende sfeer zorgt. De razendsnelle riff aan het einde van het nummer zorgt bij elk concert voor een enorme ontlading bij het publiek. Het markeert de periode waarin Muse definitief doorbrak als “stadionband”.
7. Starlight
De muziek van Muse kan hard en complex zijn, maar toch vergeten ze niet om af en toe een toegankelijker liedje te maken. Starlight van Black Holes and Revelations wordt gedreven door een brommende baslijn en een lichte pianomelodie die perfect klinkt op de radio. Het tempo van het nummer nodigt uit tot “meeklappen”, wat het een favoriet maakt tijdens festivals.
Het zou dan ook uitgroeien tot een van hun bekendste nummers en wordt vrijwel altijd tijdens concerten gespeeld als een verbindend moment tussen de band en de fans. De tekst gaat over het verlangen naar iemand die ver weg is en het gevoel van verloren zijn in de ruimte. Ondanks de toegankelijke melodie blijft de productie rijk en gelaagd, wat typisch is voor de werkwijze van Muse in die periode.
6. New Born
New Born van het album Origin of Symmetry uit 2001 zet de luisteraar op fijne wijze op het verkeerde been. Matthew Bellamy zingt een gevoelig intro op de piano totdat opeens een keiharde gitaarriff klinkt en het nummer versnelt tot metaltempo. Dit “contrast tussen rust en explosie” is een handelsmerk van de band geworden.
De tekst van New Born laat een kant zien van Muse die steeds belangrijker zou worden tijdens hun carrière: de angst voor de negatieve invloed die technologie op het dagelijkse leven en onze menselijkheid heeft. Het nummer duurt ruim zes minuten en neemt de luisteraar mee op een reis langs verschillende muzikale landschappen. Het wordt door veel fans gezien als de track die de “unieke identiteit” van Muse voor het eerst volledig vastlegde.
5. Supermassive Black Hole
https://www.youtube.com/watch?v=bBb-J0_nS9k
Voor Supermassive Black Hole uit 2006 liet de band zich inspireren door funk, disco en de muziek van Prince, maar dan met een rauw rockrandje. Het nummer heeft een “dansbaar ritme” en Matthew Bellamy zingt bijna het hele nummer met zijn bekende falsetstem, wat voor een sexy en mysterieus geluid zorgt.
Het liedje werd wereldberoemd door het gebruik in de eerste Twilight-film, waardoor een hele nieuwe generatie jongeren de band leerde kennen. Het bewees dat Muse ook buiten de traditionele rockkaders een hit kon scoren zonder hun eigen gezicht te verliezen. De schurende gitaren in het refrein zorgen ervoor dat het nummer toch die typische “Muse-power” behoudt. Het blijft een van de meest gedraaide nummers in alternatieve clubs.
4. Uprising
Uprising was de eerste single van het album The Resistance uit 2009 waarop Muse meer elektronica gebruikt en de invloed van Queen nog duidelijker te horen is. Toch doet de single Uprising met zijn “stampende openingsmelodie” veel meer denken aan andere klassiekers, zoals de intro van de televisieserie Doctor Who of Call Me van Blondie.
In de geest van het album staat Uprising bol van maatschappijkritiek die door Bellamy in korte, krachtige zinnen wordt afgevuurd. Het is een echt protestlied geworden dat oproept tot verzet tegen machtsmisbruik en corruptie. Het nummer is simpel van structuur, maar de boodschap en de aanstekelijke beat maken het tot een van de “grootste anthems” uit hun oeuvre. Het lied werd wereldwijd een symbool voor diverse politieke bewegingen.
3. Psycho
https://www.youtube.com/watch?v=UqLRqzTp6Md
Hoewel de riff van Psycho al sinds het einde van de jaren 90 door de band live werd gespeeld als een improvisatie, kwam het nummer pas in 2015 officieel terecht op het album Drones. Het is een rechttoe-rechtaan rocknummer over “militaire hersenspoeling” en het verlies van vrije wil. De riff is zwaar, simpel en direct herkenbaar.
Het nummer maakte indruk door de toevoeging van geluidsfragmenten van een schreeuwende officier, wat de agressieve toon van het lied versterkt. Muse keerde hiermee terug naar hun rauwe gitaargeluid na een periode met veel experimentele elektronica. Het nummer laat zien dat de band hun “hardrock-wortels” nooit is vergeten en nog steeds in staat is om muziek te maken die direct binnenkomt. Het is een van de meest energieke nummers tijdens hun huidige tours.
2. Hysteria
De massieve baslijn van Hysteria mag met recht een klassieker genoemd worden en is sinds 2003 talloze malen gekopieerd door bassisten over de hele wereld. Chris Wolstenholme gebruikt hier een “unieke combinatie van effecten” om het diepe, ronkende geluid te krijgen. Het nummer is in een groot aantal reclames en games gebruikt en is daardoor een van hun meest herkenbare tracks.
Hysteria heeft een mooie balans tussen intensiteit en popgevoel waarbij de gebruikelijke gitaarpartijen van hoge kwaliteit niet worden vergeten. De videoclip, waarin acteur Justin Theroux de hoofdrol speelt, vormt een soort eerbetoon aan de film Pink Floyd The Wall. Het lied gaat over een oncontroleerbaar verlangen naar iemand, wat muzikaal perfect wordt vertaald door de “rusteloze energie” van de bas en de drums.
1. Knights of Cydonia
Het prijsnummer Knights of Cydonia uit 2006 kent een ambitieuze en zeer onvoorspelbare opbouw die doet denken aan een moderne opera. Het duurt maar liefst twee minuten voordat de zang wordt ingezet, na een spectaculair intro met galopperende ritmes en trompetgeluiden. Bellamy zingt op slepende wijze het eerste couplet waarna het nummer weer op een heel ander spoor doorgaat.
Zoals wel vaker bij Muse zit Knights of Cydonia vol muzikale verwijzingen naar andere liedjes en genres, zoals de “spaghettiwestern-muziek” van Ennio Morricone. Het gitaargeluid werd gebaseerd op het beroemde nummer Telstar van The Tornados, de band waarin de vader van Matthew Bellamy speelde. Dit zorgt voor een persoonlijke link met de muziekgeschiedenis. Het nummer eindigt in een gigantische finale die vrijwel elk Muse-concert afsluit, waarbij het publiek massaal de melodie meezingt. Het is de ultieme Muse-ervaring: “bombastisch, virtuoos en uniek”.
1 reactie
Supermassive black hole?