Engeland geldt als de bakermat van het moderne voetbal. Door de decennia heen bracht het land uitzonderlijke talenten voort: van pioniers uit de vroege naoorlogse jaren die tot op hoge leeftijd de vleugels bestreken, tot fysiek sterke spitsen en strategische verdedigers die internationale toernooien beslisten.
Hoewel de nationale ploeg na de triomf op het wereldkampioenschap van 1966 vaak worstelde met torenhoge verwachtingen, hebben individuele Engelse voetballers op het allerhoogste club- en internationaal niveau gouden bladzijden geschreven. Dit zijn de tien beste Engelse voetballers aller tijden, gerangschikt op basis van hun individuele prijzen, statistieken en historische impact.
10. David Beckham
Op 17 augustus 1996 zag David Beckham dat de doelman van Wimbledon te ver voor zijn doel stond. Vanaf de middenlijn krulde hij de bal over hem heen in het net, en vanaf dat moment kende heel Engeland zijn naam. De rechtermiddenvelder uit Leytonstone werd het gezicht van een gouden generatie bij Manchester United. Met zijn kenmerkende voorzetten en vrije trappen was hij in 1999 een van de dragende krachten achter de historische treble van landstitel, FA Cup en Champions League. Datzelfde jaar werd hij tweede bij de verkiezing van de Ballon d’Or.
Bij Engeland maakte Beckham de grootste ups en downs mee. Na zijn rode kaart tegen Argentinië op het WK van 1998 werd hij in eigen land uitgejouwd en verguisd. Drie jaar later was hij de held: als aanvoerder schoot hij Engeland in de laatste minuut tegen Griekenland met een vrije trap naar het WK van 2002. Hij speelde 115 interlands, was zes jaar aanvoerder en werd de eerste Engelsman die op drie verschillende WK’s scoorde.
Daarna veroverde hij ook de rest van de wereld. Hij werd kampioen met Real Madrid, LA Galaxy en Paris Saint-Germain, en daarmee in vier verschillende landen. Geen Engelse voetballer werd buiten het veld ooit zo beroemd. Als mede-eigenaar van Inter Miami haalde hij in 2023 Lionel Messi naar de Verenigde Staten. In 2025 werd hij geridderd en mag hij zich Sir David Beckham noemen.
9. Alan Shearer
Met een verwoestend schot in het rechterbeen en een formidabele kopkracht groeide Alan Shearer uit tot de schrik van elke Premier League-verdediging in de jaren negentig. Hij leidde het bescheiden Blackburn Rovers in 1995 naar een historische landstitel en verhuisde een jaar later voor een toenmalig wereldrecordbedrag van vijftien miljoen pond naar zijn jeugdliefde Newcastle United. Shearer werd drie seizoenen op rij topscorer van de competitie en kroonde zich met vijf treffers tot topscorer van het EK 1996 in eigen land. Zijn teller in de Premier League stopte uiteindelijk op 260 doelpunten: een record dat decennia later nog altijd fier overeind staat.
8. Gordon Banks
Zes jaar op rij, tussen 1966 en 1971, riep de wereldvoetbalbond FIFA Gordon Banks uit tot beste doelman ter wereld. De sluitpost van Leicester City en Stoke City vormde het betrouwbare fundament onder de Engelse wereldtitel van 1966, waarin hij in de eerste vier wedstrijden van het toernooi geen enkel tegendoelpunt incasseerde.
Zijn beroemdste moment beleefde Banks tijdens het WK van 1970 in het Mexicaanse Guadalajara. Een snoeiharde, naar beneden gerichte kopbal van Pelé leek onhoudbaar in de hoek te verdwijnen, totdat Banks met een katachtige duik de stuitende bal miraculeus over de deklat lepelde. Pelé zelf noemde de redding later de mooiste die hij in zijn hele loopbaan had gezien.
7. Kevin Keegan
Gedreven door een tomeloze inzet ontpopte Kevin Keegan zich in de jaren zeventig tot de grote aanjager van het heersende Liverpool van Bill Shankly en Bob Paisley, waarmee hij drie landstitels, twee UEFA Cups en in 1977 de Europacup I won.
Waar veel Britse sterren moeite hadden om te aarden op het vasteland, beleefde Keegan zijn individuele hoogtijdagen bij Hamburger SV in de Duitse Bundesliga. Hij leidde de Noord-Duitse club naar het kampioenschap en werd in zowel 1978 als 1979 uitgeroepen tot beste voetballer van Europa. Keegan is tot op heden de enige Engelsman die de prestigieuze Ballon d’Or twee keer op zijn naam wist te schrijven.
6. Jimmy Greaves
Puur cijfermatig gezien heeft het Engelse voetbal nooit een dodelijkere doelpuntenmaker gekend dan Jimmy Greaves. Tussen 1957 en 1971 vond de spits van Chelsea, AC Milan, Tottenham Hotspur en West Ham United maar liefst 357 keer het net op het hoogste Engelse niveau, een record dat naar alle waarschijnlijkheid nooit meer gebroken zal worden.
Zijn afwerking kenmerkte zich door ijzige kalmte: in plaats van hard te schieten, schoof Greaves de bal met chirurgische precisie langs uitkomende doelmannen. Voor het Engelse nationale team scoorde hij 44 doelpunten in slechts 57 wedstrijden, wat neerkomt op een ongeëvenaard gemiddelde van 0,77 goal per interland. Een beenblessure in de groepsfase van het WK 1966 kostte hem zijn basisplaats aan Geoff Hurst, waardoor Greaves de finale vanaf de bank moest toekijken.
5. Wayne Rooney
Als zestienjarige tiener schoot Wayne Rooney zichzelf in 2002 op de kaart met een fabelachtig afstandsschot voor Everton tegen Arsenal, waarmee hij een einde maakte aan een ongeslagen reeks van dertig duels van de regerend kampioen. Twee jaar later ontplofte zijn ster op Euro 2004 in Portugal, waar hij de tegenstanders met een combinatie van brute kracht, branie en straatvoetbaltechniek overhoop speelde.
Bij Manchester United groeide Rooney uit tot een clublegende. In dertien seizoenen op Old Trafford won hij vijf landstitels, de Champions League, de Europa League en de FA Cup. Met 253 doelpunten loste hij Sir Bobby Charlton af als topscorer aller tijden van United.
Voor Engeland kwam hij tot 120 interlands en 53 doelpunten, waarbij hij zich moeiteloos schikte in elke rol die het elftal nodig had: van diepe spits en hangende vleugelspeler tot controlerende middenvelder.
4. Sir Stanley Matthews
Bijgenaamd ‘The Wizard of the Dribble’ verhief Stanley Matthews het passeren van tegenstanders tot kunstvorm. Met schijnbewegingen vanuit stilstand en een plotse versnelling zette de rechtsbuiten decennialang verdedigers op het verkeerde been. Zijn naam is voor eeuwig verbonden aan de FA Cup-finale van 1953, waarin hij Blackpool op 38-jarige leeftijd met een reeks vlijmscherpe voorzetten in de slotfase langs Bolton Wanderers loodste.
Matthews’ levensstijl was zijn tijd ver vooruit: hij dronk geen alcohol, at strikt vegetarisch en trainde op het strand met verzwaarde schoenen om zijn voetenwerk te perfectioneren. Het leverde hem een ongekende sportieve levensduur op: pas op vijftigjarige leeftijd speelde hij zijn laatste competitieduel voor Stoke City in de hoogste klasse. In 1956 won hij de allereerste editie van de Ballon d’Or en in 1965 werd hij als eerste actieve voetballer ooit door koningin Elizabeth II geridderd.
3. Harry Kane
Als topscorer aller tijden van het Engelse nationale elftal heeft Harry Kane de erfenis van Wayne Rooney en Bobby Charlton ruimschoots overtroffen. In oktober 2026 stond zijn teller op 91 doelpunten in 125 interlands. Kane leidde Engeland als aanvoerder naar de halve finale van het WK 2018, waar hij met zes doelpunten de Gouden Schoen won, en naar twee opeenvolgende EK-finales in 2021 en 2024. Ook op het WK 2026 in Noord-Amerika was hij belangrijk. Met opnieuw zes treffers hielp hij Engeland aan de derde plaats, de beste WK-prestatie van het land sinds de wereldtitel van 1966.
Met 213 Premier League-doelpunten en de status van clubtopscorer aller tijden van Tottenham Hotspur verhuisde Kane in 2023 naar Bayern München. In Duitsland zette hij zijn trefzekerheid naadloos voort. In oktober 2026 bekroonde hij zijn uitzonderlijke periode bij de Duitse topclub met de Ballon d’Or. Daarmee werd hij de eerste Engelsman sinds Michael Owen in 2001 die deze prestigieuze individuele voetbalprijs won. Kane had een indrukwekkend seizoen achter de rug met 73 doelpunten voor club en land, veroverde met Bayern de landstitel en de Duitse beker en werd bovendien uitgeroepen tot beste aanvaller van het jaar met de Gerd Müller Trophy.
2. Bobby Moore
De iconische foto waarop Bobby Moore in juli 1966 op de schouders van zijn teamgenoten de Jules Rimet-trofee omhoog houdt op Wembley, vormt het meest memorabele beeld uit de Engelse sportgeschiedenis. Als 25-jarige aanvoerder leidde hij Engeland met een onverstoorbare rust en tactisch meesterschap naar de wereldtitel. Moore teerde niet op vliegende tackles of fysieke intimidatie; zijn genialiteit schuilde in het lezen van het spel. Hij ontleedde situaties twee stappen eerder dan de aanvallers tegenover hem, waardoor hij ballen ogenschijnlijk moeiteloos onderschepte en meteen zuiver inspeelde. Pelé en Franz Beckenbauer noemden hem zonder aarzeling de beste en meest faire verdediger waartegen zij ooit hadden gespeeld. Gedurende zestien seizoenen bij West Ham United speelde hij meer dan zeshonderd duels en leidde hij de club naar de FA Cup en de Europacup II.
1. Sir Bobby Charlton
Sir Bobby Charlton overstijgt het begrip clubicoon: hij belichaamt de veerkracht van het Engelse voetbal. Als twintigjarige overleefde hij in februari 1958 ternauwernood de vliegramp van München, waarbij acht van zijn jonge teamgenoten van de ‘Busby Babes’ om het leven kwamen. Charlton herstelde, droeg het verdriet met zich mee en wijdde de rest van zijn loopbaan aan de heropbouw van Manchester United.
Tien jaar na de tragedie van München leidde hij United als aanvoerder naar de winst van de Europacup I op Wembley door tweemaal te scoren in de finale tegen Benfica (4-1). Twee jaar eerder was hij al de stuwende kracht geweest achter de Engelse wereldtitel van 1966, waarin hij met twee verwoestende doelpunten in de halve finale tegen Portugal het verschil maakte. Datzelfde jaar ontving hij de Ballon d’Or.
Met zijn fabelachtige tweebenigheid, versnellende dribbels vanuit het middenveld en kanonskogels van afstand zette Charlton decennialang de standaard. Hij speelde 758 duels voor Manchester United (249 goals) en 106 interlands voor Engeland (49 goals), records die tientallen jaren ongeëvenaard bleven. Zijn combinatie van uitzonderlijke klasse op het veld en onberispelijke sportiviteit daarnaast maakt hem tot de grootste voetballer die Engeland ooit heeft voortgebracht.
Reageren