10 Versies van de hemel in verschillende geloven

Of je nu in een leven na de dood gelooft of niet: het blijft interessant om na te denken over wat er met ons gebeurt nadat we sterven. De ideeën over het hiernamaals kunnen enorm verschillen, afhankelijk van je religie en cultuur. Leer hier meer over in deze top 10 versies van de hemel in verschillende geloven.

10. Vaikuntha – Hindoeïsme

Reïncarnatie speelt een hoofdrol binnen het hindoeïsme. Zielen worden steeds opnieuw geboren in een cyclus van leven, dood en wedergeboorte, ook wel samsara genoemd. Het uiteindelijke spirituele doel is het bereiken van moksha, de bevrijding uit deze cyclus.

Binnen bepaalde stromingen van het hindoeïsme, met name het vaishnavisme, bestaat daarnaast het geloof in Vaikuntha. Dit is een hemels rijk waar de god Vishnoe verblijft en waar toegewijde zielen na de dood terecht kunnen komen. Volgens de geschriften is Vaikuntha volledig bedekt met puur goud. In het midden staat een stralende gouden tempel van twaalf verdiepingen en door het landschap stromen rivieren gevuld met nectar. Het is een plek zonder leed, onwetendheid of verval.

9. Elysion – Oude Grieken

In het oude Griekenland dacht men dat de meeste zielen na de dood afdaalden naar de schimmige onderwereld. Alleen zij die op uitzonderlijk goede voet stonden met de goden, zoals helden en halfgoden, mochten naar Elysion, ook wel de Elysese velden genoemd. Dit was een paradijselijk oord aan de rand van de wereld.

De dichter Homerus beschreef Elysion als een plek van eeuwig geluk, waar geen regen viel en geen sneeuw bestond. Bewoners leefden er zorgeloos, omringd door goden en andere onsterfelijken. In sommige verhalen heerste Kronos, de vader van Zeus, over dit vredige rijk waar rust en harmonie centraal stonden.

8. Walhalla – Vikingen

Walhalla is een van de bekendste concepten uit de Noorse mythologie. Deze hemel was voorbehouden aan krijgers die eervol sneuvelden in de strijd. De god Odin verwelkomde hen in een enorme zaal met een dak van glimmende schilden en muren vol wapens.

Elke avond genoten de krijgers van een eindeloos feestmaal, maar overdag vochten en trainden ze met elkaar. Dit was geen straf, maar voorbereiding. De bewoners van Walhalla moesten klaar zijn om Odin bij te staan tijdens Ragnarök, de allesbeslissende eindstrijd tegen reuzen en andere krachten van chaos.

7. Folkvangr – Vikingen

Veel mensen weten niet dat de Vikingen meerdere vormen van de hemel kenden. Naast Walhalla bestond ook Folkvangr, wat letterlijk het veld van het volk betekent. Deze hemel stond onder leiding van de godin Freyja.

Volgens de mythologie kwam ongeveer de helft van de gesneuvelde krijgers hier terecht, al is niet precies bekend hoe werd bepaald wie naar Walhalla ging en wie naar Folkvangr. Ook in Folkvangr genoten de doden van overvloedige maaltijden en bereidden zij zich voor op de grote eindstrijd. Het was een plaats van eer, pracht en goddelijke bescherming.

6. Mag Mell – Kelten

De oude Kelten hadden uiteenlopende en vaak mysterieuze ideeën over het hiernamaals, dat zij meestal aanduidden als de Andere Wereld. Een bekende voorstelling hiervan is Mag Mell, wat de vlakte van plezier betekent. Dit was een bovennatuurlijke plek waar goden en magische wezens zoals feeën en elfen leefden.

Mag Mell was onzichtbaar voor gewone stervelingen, maar volgens de overlevering kon de grens tussen werelden soms vervagen. Vooral ’s nachts of tijdens heilige feestdagen zou het mogelijk zijn om deze Andere Wereld te betreden. In Mag Mell bestonden geen ziekte, ouderdom of dood, en alles bleef er eeuwig mooi en harmonieus.

5. Luilekkerland – Middeleeuws Europa

Luilekkerland, ook wel het land van Kokanje genoemd, was in de middeleeuwen een populaire droomwereld. Het fungeerde als een volkse tegenhanger van de vaak strenge christelijke hemel. In Luilekkerland hoefde niemand te werken en stond overvloed centraal.

Volgens de verhalen vlogen gebraden kippen vanzelf je mond in en stroomde de wijn uit fonteinen. Hoewel het geen officieel religieus geloof was, bood Luilekkerland een fantasierijke ontsnapping aan de armoede en ontberingen van het dagelijkse leven. Het was een hemel van overvloed, luiheid en zorgeloos genot.

4. Tlalocan – Azteken

De Azteken geloofden dat het universum uit meerdere hemelse lagen bestond. Een van deze rijken was Tlalocan, het paradijs van de regengod Tlaloc. Deze god was verantwoordelijk voor regen, donder en vruchtbaarheid.

Tlalocan was bestemd voor mensen die stierven door verdrinking, blikseminslag of bepaalde met water en regen verbonden oorzaken. Zij werden verwelkomd in een paradijselijke wereld van eeuwige lente, waar de natuur altijd in bloei stond en voedsel in overvloed aanwezig was. In tegenstelling tot andere Azteekse dodenrijken was Tlalocan een plaats van rust en overvloed.

3. Paradijs – Zoroastrisme

Het zoroastrisme is een van de oudste religies ter wereld en kent een uitgesproken moreel beeld van het hiernamaals. Na de dood blijft de ziel drie dagen in de buurt van het lichaam, waarna zij haar oordeel tegemoet gaat bij de Chinvatbrug.

Daar verschijnt de ziel een vrouw die haar daden belichaamt. Hoe mooier deze vrouw, hoe rechtvaardiger het leven dat is geleid. Als het goede overheerst, leidt zij de ziel veilig over de brug naar het Paradijs. Dit is een oord van licht, waarheid en harmonie. Het woord paradijs is afgeleid van een oud-Perzisch begrip voor een ommuurde tuin, wat het beeld van veiligheid en rust versterkt.

2. Aaloe (Aaru) – Oude Egyptenaren

Voor de oude Egyptenaren was de weg naar Aaloe, ook wel Aaru genoemd, een zware beproeving. Na de dood werd het hart van de overledene gewogen tegen de veer van Ma’at, de godin van waarheid en rechtvaardigheid. Alleen wie een zuiver leven had geleid, mocht verder reizen.

Daarnaast moest de ziel een reeks verklaringen afleggen tegenover 42 goddelijke beoordelaars, waarin zij verklaarde geen zware zonden te hebben begaan. Na het doorstaan van deze beproevingen bereikte men Aaru: een ideale versie van Egypte. Het was een vruchtbaar land met overvloedige oogsten, waar men herenigd werd met geliefden en zelfs met geliefde dieren voor eeuwig samen kon zijn.

1. Olam Ha-Ba – Jodendom

Binnen het jodendom bestaat geen eenduidige, fysieke beschrijving van de hemel. Het hiernamaals wordt meestal aangeduid als Olam Ha-Ba, wat letterlijk de komende wereld betekent. Dit is een spirituele toestand waarin de ziel na de dood in nabijheid van God verkeert.

In sommige joodse tradities wordt ook gesproken over Gan Eden in spirituele zin, los van de Bijbelse tuin uit het scheppingsverhaal. Olam Ha-Ba staat symbool voor vrede, rechtvaardigheid en goddelijke harmonie. Het is geen plaats van aardse geneugten, maar een staat van diepe spirituele vervulling en rust die voortduurt tot het einde der tijden.

Na het lezen over de verschillende versies van de hemel ben je vast ook benieuwd geworden naar de
verschillende versies van de hel!