10 Vergeten Oude Superheldenfilms (Vóór de CGI-Hype)

Lang voordat het Marvel Cinematic Universe en gigantische CGI-budgetten de bioscoopagenda domineerden, zagen superheldenfilms er heel anders uit. In de jaren zeventig, tachtig en negentig moesten filmmakers het doen zonder cgi & ai, met beperkte budgetten en krakkemikkige kostuums van schuimrubber en spandex.

Van vergeten curiositeiten tot ronduit rampzalige producties: dit zijn tien vergeten vroege superheldenfilms,

10. 3 Dev Adam (1973)

Een van de meest bizarre cultfenomenen uit de filmgeschiedenis komt uit Turkije. In deze ongeautoriseerde bootlegfilm, internationaal bekend als Captain America and Santo vs. Spider-Man, is Spider-Man geen vriendelijke superheld, maar een sadistische bendeleider met een groen-rood masker die Istanbul terroriseert.

Om hem te stoppen slaan Captain America (zonder schild) en de legendarische Mexicaanse gemaskerde worstelaar El Santo de handen ineen. De film werd berucht om zijn gewelddadige slapstick, willekeurig gejatte James Bond-filmmuziek en volstrekte minachting voor het auteursrecht.

9. The Amazing Spider-Man (1977)

Voordat Tobey Maguire en Tom Holland miljoenen naar de bioscoop trokken, kroop Nicholas Hammond in de spandex voor deze televisiefilm van CBS. Buiten de Verenigde Staten werd de pilotaflevering door Columbia Pictures zelfs in de bioscoop uitgebracht. Zonder computereffecten hing stuntman Fred Waugh aan zichtbare staalkabels langs New Yorkse wolkenkrabbers. Bedenker Stan Lee toonde zich teleurgesteld over het resultaat, vooral omdat het de film ontbrak aan humor en iconische superschurken uit de stripboeken.

8. Dr. Strange (1978)

Lang voor Benedict Cumberbatch het personage naar wereldfaam katapulteerde, probeerde televisiezender CBS de magische held te introduceren. Acteur Peter Hooten speelde Stephen Strange, die in deze versie geen arrogante neurochirurg was, maar een bebrilde psychiater in New York met een forse snor en een gouden medaillon.

Hoewel Stan Lee de sfeer van de film prees, waren de kijkcijfers matig doordat de uitzending moest concurreren met een herhaling van de kijkcijferhit Roots. De geplande televisieserie kwam er dan ook nooit.

7. Supergirl (1984)

Na het wereldwijde succes van de eerste Superman-films leek een spin-off rond zijn nichtje Kara Zor-El een logische zet. Helen Slater kreeg de rode cape omgehangen en werd geflankeerd door gerenommeerde acteurs als Faye Dunaway en Peter O’Toole.

Christopher Reeve weigerde echter categoriek om als Superman op te draven voor een cameo, waardoor zijn afwezigheid krampachtig werd wegverklaard via een radioberichtje. De film kostte 35 miljoen dollar maar bracht in de bioscoop slechts een fractie daarvan op, waarmee de filmreeks voor jaren in een diepe crisis belandde.

6. Steel (1997)

Een sporticoon casten in een superheldenfilm pakt zelden goed uit, zoals basketballegende Shaquille O’Neal bewees in Steel. Gebaseerd op het gelijknamige DC Comics-personage werd John Henry Irons ontdaan van elke link met Superman. In plaats daarvan hees de ruim 2,16 meter lange basketballer zich in een dof, schuimrubberen harnas dat eruitzag als een wankel knutselproject. De film kostte zestien miljoen dollar, bracht amper 1,7 miljoen op en werd genadeloos neergesabeld door critici vanwege het houterige acteerwerk.

5. Captain America (1990)

B-filmregisseur Albert Pyun nam in 1990 de taak op zich om Captain America naar het witte doek te brengen. Matt Salinger, zoon van de befaamde schrijver J.D. Salinger, speelde de hoofdrol in een kostuum dat berucht werd door de rubberen neporen die over de oren van de acteur waren geplakt om knellende hoofdpijn te voorkomen.

Nog opmerkelijker was aartsvijand Red Skull: in plaats van een Duitse nazi werd hij neergezet als een Italiaanse fascist die het grootste deel van de film doorbracht in een doodgewoon krijtstreeppak. De film werd in de Verenigde Staten nooit in de bioscoop vertoond en belandde rechtstreeks in de videotheekrekken.

4. The Incredible Hulk Returns (1988)

Zes jaar na het einde van de populaire televisieserie trok Lou Ferrigno opnieuw de groene schmink aan voor deze televisiefilm. Het verhaal draaide om David Banner (Bill Bixby) die een geneeswijze voor zijn alter ego zoekt, maar verstoord wordt door een oud-student die een magische hamer heeft gevonden.

De film is historisch omdat het de allereerste live-action vertolking markeerde van de dondergod Thor (gespeeld door Eric Allan Kramer), compleet met een helm met hoorns en een bontkraag. Het knullige hamergevecht in een kantoorruimte diende als proefaflevering voor een eigen Thor-serie, maar die kwam door lauwe reacties nooit van de grond.

3. Nick Fury: Agent of S.H.I.E.L.D. (1998)

Een decennium voordat Samuel L. Jackson de rol van Nick Fury naar zich toetrok, was het niemand minder dan David Hasselhoff die het ooglapje en de leren trenchcoat aantrok. Het scenario werd opmerkelijk genoeg geschreven door David S. Goyer, die later de Batman-trilogie van Christopher Nolan mede zou schrijven. Hasselhoff rookte onafgebroken sigaren en vuurde stoere one-liners af in een poging om een volwaardige televisieserie op zender Fox los te peuteren. De kijkcijfers bleven achter bij de verwachtingen en het project stierf een stille dood.

2. The Punisher (1989)

Voor de eerste bioscoopverfilming van burgerwacht Frank Castle schakelde de studio actieheld Dolph Lundgren in. De Zweedse krachtpatser leverde een grimmige, met kogels doordrenkte actiefilm af, maar stripfans waren verbijsterd: het wereldberoemde witte doodshoofd op zijn borst ontbrak volledig.

De regisseur vond het logo ’te kinderachtig’ voor een serieuze wraakfilm. Door een faillissement van distributeur New World Pictures bleef een Amerikaanse bioscoopvertoning uit en verscheen de prent direct op VHS. Pas decennia later zou het personage met acteurs als Thomas Jane en Jon Bernthal zijn definitieve striplook krijgen.

1. The Fantastic Four (1994)

De kroon op het werk van vergeten superheldenfilms is The Fantastic Four uit 1994. Producent Bernd Eichinger bezat de filmrechten op het viertal, maar die dreigden eind 1992 definitief te verlopen als er niet binnen enkele dagen camera’s zouden draaien. In allerijl huurde hij B-filmkoning Roger Corman in om voor amper een miljoen dollar in 28 dagen een speelfilm te produceren.

Zowel de regisseur als de acteurs verkeerden in de veronderstelling dat ze aan een echte bioscoopfilm werkten en deden zelfs een officiële promotietournee langs comic-conventies. In werkelijkheid was het een zogeheten ashcan-productie: de film was nooit bedoeld voor vertoning, maar puur om de rechten veilig te stellen.

Marvel-topman Avi Arad kocht de negatieven op en liet ze achter slot en grendel verdwijnen om imagoschade aan het merk te voorkomen. De film lekte echter uit op illegale videobanden en groeide uit tot een van de meest bekeken en beruchte bootlegs uit de stripfilmgeschiedenis.