Top 10 Meest Gruwelijke Sportblessures

Sport op topsportniveau vergt het uiterste van het menselijk lichaam, maar soms slaat de fysieke strijd om in een nachtmerrie. Waar de meeste atleten te maken krijgen met spierscheuringen of verzwikkingen, zijn er momenten waarop het noodlot met huiveringwekkende precisie toeslaat. Van open botbreuken voor het oog van miljoenen televisiekijkers tot levensbedreigende snijwonden op het ijs: dit zijn tien van de gruwelijkste sportblessures uit de geschiedenis.

10. Henrik Larsson

Een ogenschijnlijk onschuldige sliding tijdens het UEFA Cup-duel tussen Celtic en Olympique Lyon op 21 oktober 1999 veranderde binnen een seconde in een medisch drama. De Zweedse publiekslieveling probeerde tegenstander Serge Blanc de pas af te snijden, maar bleef met zijn noppen in het gras haken, waardoor zijn rechteronderbeen onder zijn eigen lichaamsgewicht dubbelklapte. Het scheen- en kuitbeen braken op meerdere plaatsen tegelijk af.

Waar velen vreesden voor het einde van zijn profcarrière, bewees Larsson een ongekende veerkracht: na een revalidatie van slechts acht maanden keerde hij tijdig terug om voor Zweden uit te komen op Euro 2000.

9. Conor McGregor

De trilogie tussen Conor McGregor en Dustin Poirier tijdens UFC 264 in juli 2021 eindigde in een collectieve schok voor miljoenen vechtsportfans wereldwijd. Aan het einde van een zware eerste ronde stapte de Ierse superster achteruit om een stoot te ontwijken en zette hij zijn linkervoet neer. Door eerdere gecheckte trappen begaf zijn scheenbeen het plotseling volledig, waardoor zijn enkel met een misselijkmakende knak dubbelvouwt en McGregor hulpeloos tegen het hek van de kooi zeeg.

Zittend tegen het gaas met een bungelend onderbeen schreeuwde hij nog verwensingen naar Poirier, maar artsen moesten een intramedullaire staaf en schroeven in zijn been plaatsen om de complexe breuk te herstellen.

8. Samir Aït Saïd

Een doffe knal die door de hele arena galmde, zette de kwalificaties van het Olympische turntoernooi in Rio de Janeiro (2016) abrupt stil. De Franse medaillekandidaat Samir Aït Saïd kwam na een sprong over het paard volkomen verkeerd neer op de mat.

De impact verbrijzelde zijn linker scheen- en kuitbeen ter plekke, waarbij zijn onderbeen in een volstrekt onnatuurlijke hoek van negentig graden kwam te bungelen voor het oog van de live televisiecamera’s.

Het medische drama werd compleet toen de brancarddragers hem bij het verlaten van de zaal ook nog eens lieten vallen, maar de onverzettelijke Fransman vocht zich terug en stond vijf jaar later gewoon weer in de ringenfinale op de Spelen van Tokio.

7. Luciano Sánchez

Een ongelukkige samenloop van omstandigheden leidde in augustus 2023 tot een van de meest schokkende beelden uit de recente voetbalgeschiedenis tijdens het duel tussen Argentinos Juniors en Fluminense in de Copa Libertadores. Voormalig Real Madrid-verdediger Marcelo zette een passeerbeweging in en plantte bij het neerkomen per ongeluk zijn volle gewicht op het standbeen van de inglijdende verdediger Luciano Sánchez. De knie van Sánchez klapte met volle kracht achterwaarts door in een complete luxatie waarbij vrijwel alle kniebanden afscheurden.

Marcelo barstte op het veld direct in ontroostbaar huilen uit toen hij zag wat hij had aangericht, terwijl artsen spraken van een kniebeschadiging die zij in decennia profvoetbal zelden hadden gezien.

6. Jessica Dubé

De vlijmscherpe ijzers van kunstschaatsen kunnen bij synchroon draaien binnen een fractie van een seconde in dodelijke wapens veranderen. Tijdens de Four Continents Championships in februari 2007 voerden de Canadese Jessica Dubé en haar partner Bryce Davison een zogeheten camel spin uit, waarbij ze echter te dicht op elkaar raakten. De punt van Davisons schaats raakte het gezicht van Dubé op volle snelheid en sneed haar neus en linkerwang open, waardoor het ijs direct donkerrood kleurde.

Artsen hadden 83 hechtingen en spoedoperaties nodig om haar gezicht te herstellen, waarbij haar oogkas wonder boven wonder net werd gemist; een jaar later won het duo alsnog brons op het wereldkampioenschap.

5. Wayne Shelford

De roemruchte ‘Slag van Nantes’ tussen Frankrijk en de All Blacks in november 1986 leverde een van de meest bizarre verhalen over fysieke hardheid in de rugbysport op. Na amper twintig minuten spelen belandde de Nieuw-Zeelandse voorwaartse Wayne Shelford onderin een chaotische ruck, waar een tegenstander met zijn noppen vol in zijn kruis trapte en zijn balzak openscheurde. Shelford strompelde naar de zijlijn, liet de teamarts de gapende wond zonder verdoving met vier hechtingen provisorisch sluiten en keerde doodleuk terug op het veld, totdat een zware klap tegen het hoofd hem in de tweede helft alsnog definitief uitschakelde.

4. Paulo Diogo

Grenzeloze vreugde sloeg op 5 december 2004 abrupt om in een medisch horrorscenario voor de Zwitserse Servette-speler Paulo Diogo. Na een assist op aangeven van ploeggenoot Jean Beausejour rende Diogo naar het uitvak om het doelpunt te vieren en sprong hij in de metalen hekken. Bij het afzetten bleef zijn pas omgedane trouwring haken achter het hekwerk, waardoor zijn ringvinger onder zijn eigen lichaamsgewicht compleet werd afgerukt.

Scheidsrechter Florian Etter zag de ernst van de situatie niet meteen in en bestrafte hem voor overdreven juichen met een gele kaart, waarna chirurgen in het ziekenhuis van Zürich constateerden dat de vinger niet meer te redden was en het restant moesten amputeren.

3. David Busst

Twee minuten na het eerste fluitsignaal op Old Trafford eindigde de actieve voetbalcarrière van Coventry City-verdediger David Busst op gruwelijke wijze. Bij een aanvallende hoekschop kwam Busst tussen Manchester United-spelers Denis Irwin en Brian McClair terecht, met een botsing die zijn rechter scheen- en kuitbeen letterlijk deed versplinteren en door de huid drukte.

De aanblik van het veld, dat minutenlang moest worden schoongespoten met water, was dermate traumatisch dat United-keeper Peter Schmeichel ter plekke overgaf en later traumabegeleiding nodig had.

Busst onderging 22 operaties en verloor door een levensbedreigende MRSA-bacterie in het ziekenhuis ternauwernood niet zijn gehele been.

2. Kevin Ware

Een routineuze sprong om een driepunter af te weren veranderde de NCAA-finale van 2013 tussen Louisville en Duke in een collectief trauma voor toeschouwers en miljoenen televisiekijkers. Guard Kevin Ware zette af om het schot van Tyler Thornton te blokkeren, maar landde volkomen uit balans op zijn rechterbeen. Het scheenbeen knakte met een hoorbare slag middendoor, waarbij het bot ruim vijftien centimeter door het vlees van zijn onderbeen naar buiten stak.

Terwijl teamgenoten en coach Rick Pitino in tranen op de bank in elkaar zakten, herstelde Ware verbazingwekkend snel: binnen twee jaar stond hij weer op het hoogste college-niveau en leidde hij Georgia State naar toernooiwinst.

1. Clint Malarchuk

De beelden van 22 maart 1989 in het Memorial Auditorium van Buffalo behoren tot de meest beklemmende uit de hele sportgeschiedenis. Na een harde botsing in het doelgebied tussen Steve Tuttle en Uwe Krupp sneed het omhoogvliegende schaatsijzer van Tuttle over de keel van Sabres-doelman Clint Malarchuk, waarbij diens halsslagader en halsader werden doorgesneden. Het bloed spoot met meters tegelijk over het ijs, waarna verzorger Jim Pizzutelli, een voormalig hospik uit de Vietnamoorlog, het ijs op rende en met zijn vingers de ader letterlijk dichtkneep tot de traumachirurgen arriveerden.

Malarchuk verloor anderhalf liter bloed en overleefde dankzij meer dan driehonderd hechtingen, waarna hij tien dagen later alweer voor zijn team op het ijs stond.