Ze waren de elitetroepen van Japan van de 12e eeuw tot de 19e eeuw: de legendarische samoerai. De samoerai waren meestal afkomstig uit de hogere klassen. Ze droegen typische wapens, helmen en harnassen op het slagveld en moesten zich houden aan een erecode.
Samoerai mochten geen schrik hebben voor de dood en mochten niet aarzelen om een tegenstrever te doden als dat nodig was. Krijgers die zich niet hadden gehouden aan de erecode, werden geacht om op een eervolle manier hun eigen leven te beëindigen.
Rond de samoerai zweeft iets mythisch, en deze historische Japanse strijders komen daarom vaak voor in westerse verhalen en films. Lees hieronder 10 opmerkelijke feiten over de Japanse samoerai.
10. Ook vrouwelijke samoerai
Bij het beeld van een stoere Japanse krijger denkt iedereen onmiddellijk aan een man, maar er bestonden wel degelijk vrouwelijke samoerai. Ze moesten zonder onderscheid met evenveel fanatisme vechten aan de zijde van hun mannelijke collega’s. Hun favoriete wapen was de naginata, een wapen dat lijkt op een lange speer met aan het uiteinde een metalen gebogen lemmet.
De vrouwelijke samoerai werden onna bugeisha genoemd, wat vrouwen van de oorlog betekent. Bekende vrouwelijke samoerai waren bijvoorbeeld Tomoe Gozen en Hangaku Gozen, beiden samoeraivrouwen uit de 12e en 13e eeuw.
Over het algemeen vindt men in de historische teksten weinig terug over vrouwelijke samoerai. Een vrouw in Japan moest traditioneel immers zorgen voor het huishouden. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt echter dat vrouwelijke krijgers wel degelijk deelnamen aan veldslagen.
Wetenschappers namen DNA-stalen van de stoffelijke resten van gesneuvelden in de slag van Senbon Matsubaru (1580). Van de 105 onderzochte skeletten bleken er 35 van het vrouwelijk geslacht te zijn.
9. Homoseksualiteit onder samoerai
Hoewel homoseksualiteit over het algemeen een taboe was in het oude Japan, hielden samoerai er op het gebied van seksuele relaties een heel open mening op na. Het blijkt zelfs dat samoerai bewust homoseksuele relaties aanmoedigden.
Net als in het leger van Sparta kwam homoseksualiteit onder militairen veel voor. Vaak ging een oudere krijger een relatie aan met een jonge knaap die hij tot samoeraistrijder opleidde. Deze praktijk staat bekend onder de naam wakashudo, wat de manier van de jongeren betekent.
Homoseksuele relaties tussen oudere krijgers en jonge samoerai-leerlingen werden als normaal beschouwd. Als een oudere ervaren samoeraistrijder helemaal geen relatie aanging met jongere leerlingen, beschouwde men dit destijds soms zelfs als afwijkend gedrag.
8. Westerse samoerai
De titel van samoerai was niet uitsluitend voorbehouden aan geboren Japanners. Toen Europeanen Japan vaker bezochten, kregen sommige westerlingen de eer om samen met samoeraikrijgers te vechten. Het waren alleen machtige landheren (daimyos) die een westerling konden toelaten tot de samoeraiklasse.
De westerling kreeg een nieuwe Japanse naam en ontving dezelfde wapenuitrusting als zijn Japanse collega’s. Er zijn vier namen van westerse samoerai bekend. De Britse zeeman William Adams (1564-1620) was waarschijnlijk de eerste Europeaan die samoeraikrijger werd. Zijn nieuwe Japanse naam was Miura Anjin.
Hij ontving zijn wapens van krijgsheer Tokugawa Ieyasu. William Adams kreeg zelfs een eigen stuk land cadeau. Over zijn avonturen zijn mooie stripboeken gemaakt. Jan Joosten van Lodensteyn was een Nederlander die een collega was van William Adams en eveneens samoerai-privileges ontving.
7. Het harnas van een samoeraikrijger
Samoerai droegen een legendarisch harnas dat uiterst functioneel was. Het harnas moest de krijger bewegingsvrijheid geven, maar tegelijkertijd voldoende bescherming bieden. Het pantser bestond uit meerdere lagen van metaal of leer, verbonden door veters van leer of zijde.
Het ontwerp was uitzonderlijk sterk. De eerste kogelvrije vesten uit de 19e eeuw waren zelfs geïnspireerd op het ontwerp van een samoeraipantser. Schouderplaten en bepantserde mouwen beschermden de armen, terwijl de strijder toch in staat bleef om de armen vrij te bewegen.
Het ingewikkeldste deel van het harnas was de helm. Deze bestond uit metalen platen die aan elkaar geklonken waren. Een masker beschermde het gezicht en voorhoofd. Deze maskers hadden vaak een duivelse uitdrukking om de vijand af te schrikken. Het harnas en de helm van de populaire Star Wars-figuur Darth Vader is direct gebaseerd op deze historische uitrusting.
6. Hoeveel samoeraikrijgers waren er?
Vaak denkt men dat samoerai een kleine groep elitesoldaten waren. In werkelijkheid vormden de samoerai een aparte sociale klasse. Tijdens de bloeiperiode in de 16e en 17e eeuw bestond de Japanse samenleving voor wel 10% uit samoerai.
De gebruiken van de samoerai evolueerden tot een ongeschreven gedragscode genaamd de bushido: een erecode waaraan alle krijgers zich moesten houden. Sommige samoerai groeiden uit tot machtige shoguns die de feitelijke macht in Japan naar zich toetrokken.
5. De wapens van samoeraikrijgers
Het zwaard speelde de belangrijkste rol in het leven van de samoerai. In latere tijden was de katana, een gebogen zwaard, het voornaamste wapen. Samen met de katana droeg hij traditioneel een bijpassend kleiner zwaard, de wakizashi. Het paar zwaarden werd daisho genoemd en gold als een belangrijk statussymbool. Ook een mes, de tantō, behoorde tot de uitrusting.
De samoerai gebruikten ook de yumi, een boog die vaak meer dan twee meter lang was. Daarnaast vochten ze met speren en kettingen. Nadat het buskruit was uitgevonden, werd de tanegashima (een soort geweer) het standaardgeweer. Ook kanonnen werden vanaf dat moment ingezet op het slagveld.
4. Samoerai als mode-iconen
Ook in het dagelijks leven vielen samoerai op door hun kledingstijl. Veelgebruikte kledingstukken waren de hakama (een wijde broekrok) en de hitatare (een jas met brede mouwen). Ook de zijden kimono was een vast onderdeel van de garderobe.
Typisch was het kaalgeschoren voorhoofd en het haarknotje boven op het hoofd. Omdat de krijgers vaak een helm moesten dragen, was een kaalgeschoren voorhoofd comfortabeler. De klederdracht en het kapsel van de samoerai dienden als voorbeeld voor de rest van de bevolking.
3. De opleiding van samoerai
Samoeraikrijgers waren veel meer dan alleen vechters. De training begon al op zeer jonge leeftijd. Kinderen van 3 jaar kregen houten zwaarden en vanaf 7 jaar leerden ze omgaan met echte wapens. Ze bekwaamden zich ook in jiujitsu voor als ze hun wapens op het slagveld zouden verliezen.
Samoerai konden vaak lezen en schrijven en kregen les in wiskunde. De bushido schreef voor dat krijgers zich op alle vlakken moesten verbeteren. Daarom hielden zij zich ook bezig met kalligrafie, poëzie en zelfs met het maken van bloemstukken (ikebana).
2. Het lichaam van een samoeraikrijger
In westerse films worden samoerai vaak afgebeeld als fors gebouwde mannen met een aanzienlijke lengte. De historische werkelijkheid was echter anders. Uit onderzoek blijkt dat een 16de-eeuwse Japanse krijger gemiddeld slechts 165 centimeter lang was en een vrij tenger postuur had.
1. Seppuku of harakiri
Loyaliteit en eer waren kernbegrippen in de bushido. Wie de erecode niet had nageleefd of had gefaald in een opdracht, werd geacht zelfmoord te plegen om schaamte te voorkomen. Deze rituele zelfmoord noemt men seppuku, in het westen beter bekend als harakiri.
De krijger sneed zijn eigen buik horizontaal open. Om een lange lijdensweg te besparen, werd hij geholpen door een assistent, de kaishakunin, die het hoofd van de krijger afhakte. Buiten het slagveld ging hier een hele ceremonie aan vooraf, inclusief een laatste maaltijd en het schrijven van een afscheidsgedicht. Seppuku werd beschouwd als een uiterst eervolle manier om te sterven.
3 reacties
jkfghjr
Ik ben shuriken do en kubodo, kyudo en dan ook samoerai.
Groeten Richard altena
je vader stinkt naar poep